Bir karar verdikten sonra neden sürekli pişman oluyorum?
Karar verilir. Rahatlama beklenir. Gelmez.
Bunun yerine zihin, seçilmeyen yolu ayrıntılı biçimde kurmaya başlar: Diğerini seçseydim ne olurdu?
Karar belirsizliği bitirmez
Bir karar vermek, seçenekleri azaltır ama sonucu garanti etmez. Yani belirsizlik kararla birlikte kaybolmaz; sadece yer değiştirir.
Belirsizliğe tahammülü zor olan biri için bu rahatsız edici bir durumdur. Zihin, kapanmayan dosyayı tekrar açar ve kararı yeniden değerlendirmeye başlar.
“En doğru seçenek” beklentisi
Karar sonrası pişmanlık sıklıkla şu inançla birlikte gider: Her durumun tek bir doğru cevabı vardır ve onu bulmak benim sorumluluğumdur.
Bu beklenti iki şeye yol açar:
- Karar öncesinde aşırı araştırma ve erteleme
- Karar sonrasında sürekli doğrulama arayışı
Her iki durumda da asıl mesele seçeneklerin kendisi değil, hata yapma ihtimalinin taşınamaz görünmesidir.
Karşılaştırma sonradan kolaydır
Karar verdikten sonra seçilmeyen yol, gerçekliğin yıpratıcı ayrıntılarından arınmış biçimde hayal edilir. Seçtiğin yolun her zorluğunu yaşarsın; seçmediğinin ise yalnızca en iyi versiyonunu düşünürsün.
Bu karşılaştırma baştan dengesizdir ve neredeyse her zaman aleyhine sonuçlanır.
Ne üzerinde çalışılabilir
Bu başlıkla gelen kişilerle genellikle şunlara bakarız:
Kararın hangi noktada verildiği ve o an elindeki bilginin ne olduğu. Sonradan öğrenilen bilgiyle geçmişteki kararı yargılamak yaygın ama adaletsiz bir işlemdir.
Pişmanlığın hangi alanlarda tekrar ettiği. Her kararda mı, yoksa belirli türden kararlarda mı?
Hatanın senin için ne anlama geldiği. Çoğu zaman altında öz-değerle ilgili bir denklem bulunur.
Amaç kararlarından hiç şüphe duymaman değil. Şüphenin seni sürekli geriye çekmediği bir ilişki kurabilmen.