Üniversite bittikten sonra neden boşluk hissediyorum?
Mezuniyet çoğu zaman bir başarı olarak kutlanır. Ardından gelen haftalarda hissedilen şey ise genellikle kutlamaya benzemez.
Bu boşluk hissi sanıldığı kadar nadir değil.
Kaybolan sadece okul değil
Üniversite yalnızca bir eğitim süreci değildir. Aynı zamanda:
- Günü bölen bir takvim
- Hazır bir sosyal çevre
- Net bir ilerleme ölçütü, yani dönemler ve notlar
- Sorulduğunda verilecek hazır bir cevap: “Öğrenciyim.”
Bunların hepsi aynı anda ortadan kalkar. Geriye kalan boşluk, tembellik veya motivasyon eksikliği değildir; bir yapının çekilmesidir.
Zamanın anlamı değişir
Öğrencilikte zaman dışarıdan bölünür. Sonrasında bu sorumluluk tamamen sana geçer. İlk başta bu özgürlük gibi görünür, ancak referans noktası olmadığında zaman kolayca “boşa geçiyor” gibi hissettirir.
Bu noktada sık görülen iki tepki vardır: ya her şeyi aşırı planlamak ya da tamamen durmak. İkisi de aynı belirsizliğe verilen farklı cevaplardır.
Kıyaslama devreye girer
Aynı dönemde çevrendeki insanların bazıları hızlıca bir işe başlar, bazıları yurt dışına gider, bazıları sessizleşir. Sosyal medya bu farkları eşzamanlı olarak önüne getirir ve bir “geri kalmışlık” hissi üretir.
Oysa bu dönemde ilerleme çizgisel değildir. Dışarıdan görünen hız, içeriden yaşanan netlikle aynı şey değildir.
Bu dönemde neye bakarız
Görüşmelerde genellikle şunları ayırmaya çalışırız:
Neyin gerçekten kaybedildiği: yapı mı, kimlik mi, çevre mi?
Hangi beklentinin kime ait olduğu: seninkiler mi, ailenin mi, çevrenin mi?
Karar vermeyi neyin zorlaştırdığı: seçenek çokluğu mu, yanlış seçme korkusu mu?
Bu dönemde net bir plan üretmek zorunda değilsin. Boşluğun neyden kaynaklandığını anlamak çoğu zaman ilk ve yeterli adımdır.